Lieve papa

Brieven aan mijn overleden vader

Samen in Noorwegen

Lieve papa,

Ik ben bezig met nieuwe meubels kopen. Voor het huis dat ik niet lang na je overlijden kocht. Mijn eerste koophuis. “Papa zou trots op je zijn geweest”, zegt mama nog regelmatig. Ik hoop het.

Een mooie vitrinekast voor de 1e verdieping. Om mijn mooiste en meest kostbare spullen te bewaren. Herinneringen van vroeger. En een aantal erfstukken van jou.

Op Marktplaats vond ik een mooie advertentie. 2 vitrinekasten, een bureau en een dressoir. Ik heb het niet allemaal nodig, maar ik kon het voor een habbekrats krijgen en we hebben er de ruimte voor.

Vannacht was ik in mijn droom opeens in Noorwegen om de meubels op te halen. Nee, de adverteerder woont eigenlijk in Zoetermeer. Maar je weet hoe dat gaat in dromen. Je gaat dingen door elkaar halen. En zo ontstaan de mooiste combinaties.

Onze auto was veel te klein om de spullen mee te krijgen. Maar we mochten de Volvo van mijn oom meenemen. En zo zag ik vannacht opeens niet alleen m’n overleden vader weer. Maar was ik ook bij m’n veel recenter overleden oom Gille. Zijn jullie nu samen daarboven?

Eventjes terug op aarde

Lieve papa,

Het gebeurt niet vaak dat ik moet huilen in m’n slaap. Maar je was terug op aarde, pap.

Je kwam even orde op zaken stellen, wat dingen regelen.

We zouden met opa en oma naar de IKEA. Die hadden een nieuw hoekbankje nodig. Ze zouden er ook blijven eten. Wij zeiden dat ze de garnaalvis moesten nemen, zoals die alleen in dromen bestaan. Zouden ze proberen, terwijl wij allebei dondersgoed wisten dat oma helemaal niet van vis houdt.

Op het einde raakte je een gevoelige snaar. Iets met dat ik mama niet te veel alleen moest laten fietsen. Ik werd emotioneel. Wist je wel hoe moeilijk het voor me was. En omdat je maar even terug was. Ik wilde je m’n verdriet tonen.

En toen werd ik wakker. Een traan rolde over m’n wangen. Ik was triest, want ik had je nog graag wat langer terug gehad.

Robin Williams

Lieve papa,

Robin Williams is dood.

Weer zo’n nieuwsgebeurtenis waarbij mijn gedachten vervolgens naar jou afdwalen. En elke keer denk ik, daar wil ik iets mee.

Normaal zouden we hebben gebeld om naar elkaar te reageren. Dat vond ik altijd zo fijn. Hoe wij konden praten over de dingen die ons beiden interesseerden. En lachen om dezelfde dingen, met dezelfde soort venijnige humor.

Wat mis ik dat zeg.

Of we schreven het ergens in een e-mail. Niet dat dit aanleiding zou zijn geweest om te mailen. Die aanleiding was meestal van praktische aard. Advies over een nieuwe aankoop, een hotelreservering omdat we een weekendje weg gingen. Het verrassingsfeestje voor mama. Of je had weer ‘s een virus op je computer.

Bellen gaat niet meer. Af en toe krijg ik nog weleens per ongeluk je oude voicemail. Dat komt omdat mama je nummer gebruikt om te whatsappen. En dan bel ik het nummer toch per ongeluk.

Eigenlijk wil ik vragen of mama die voicemail eraf haalt. Maar eigenlijk vind ik het ook wel fijn om af en toe je stem te horen. Toch schrik ik altijd en druk hem snel weg.

Schrijven gaat wel. Alleen zul je me niet meer terugschrijven. Maar ik weet wel ongeveer hoe je zou hebben gereageerd. En zo kan ik nog steeds mijn ei aan je kwijt. Daarom start ik dit blog.

Misschien had je al gehoord dat Robin ook op weg is. Ik weet dat je een groot fan van hem was. We keken vroegen graag naar hem. Volgens mij was Good Morning Vietnam een van de eerste films die je me liet zien.

Wij zouden nu tegen elkaar gezegd hebben dat hij zo’n veelzijdig acteur was. Een tragikomische clown, maar ook een acteur met een serieuze kant.

Kennelijk had hij nog een kant die wij niet kenden. Eentje die uiteindelijk tot zijn zelfmoord leidden.

Ik hoop dat je hem gaat zien. Wie weet komt hij daarboven van zijn depressie af en gaat hij nog eens voor jullie optreden?

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén