Lieve papa,

Het gebeurt niet vaak dat ik moet huilen in m’n slaap. Maar je was terug op aarde, pap.

Je kwam even orde op zaken stellen, wat dingen regelen.

We zouden met opa en oma naar de IKEA. Die hadden een nieuw hoekbankje nodig. Ze zouden er ook blijven eten. Wij zeiden dat ze de garnaalvis moesten nemen, zoals die alleen in dromen bestaan. Zouden ze proberen, terwijl wij allebei dondersgoed wisten dat oma helemaal niet van vis houdt.

Op het einde raakte je een gevoelige snaar. Iets met dat ik mama niet te veel alleen moest laten fietsen. Ik werd emotioneel. Wist je wel hoe moeilijk het voor me was. En omdat je maar even terug was. Ik wilde je m’n verdriet tonen.

En toen werd ik wakker. Een traan rolde over m’n wangen. Ik was triest, want ik had je nog graag wat langer terug gehad.